Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads.
ТУГ 
Тугийн тухай шүлэг намайг бичлээ гэж 
Тун олон хүн гайхаж магадгүй 
Уужим талын дураараа шүлэгч 
Улаан туг хоёр сэтгэ...
Халх шүлгийн сайнаар дайлна. 
Сайн шүлгийг минь шилж байгаад 
Сараар сонирхоно уу жилээр сонсоно уу 
Гайгүй нэрэлхэлгүй ир...
Иргэн нь болж төрсний минь хэрэг юу сан билээ. 
Хүнд бэрх цагт нь хүнийхээ төлөө зовохгүй бол 
Хүн болж төрсний минь хэрэг...
Ангарайтсан нөхөдтэй үдшийн цагаар 
Адуу шиг пижгэнэсэн залуу нас минь 
Айлын чийдэн хага чулуудаад 
Авирлаж явсан залуу н...
Баяртай, залуу зандан нас минь 
Барилдсан гэж бодвол би ойчжээ 
Уралдсан гэж үзвэл би хоцорчээ 
Арилжаа наймаа хийсэн юмса...
Хатан ахайгаа хүнтэй хардаж 
Хамраа огтолсон нүгэлт хаан 
Бүтэл нь хазайж төрийн тамгаа ганзагалаад 
Бүрхэг шөнө энэ уулын...
Намуухан зүрхийг минь анх сүлбэсэн 
Наалинхай харцны торгон үзүүрийг 
Нандигнанхан дурсахдаа би 
Намараа ! гэж шүүрс алдна...
Цайранхан далланхан одох болов уу даа 
Сэрүүн бүсийн нуур шиг би 
Сэнгэнэн уйрмагтаад үлдэх болов уу даа 
Аяа хөөрхий 
Нам...
Зуны сэрүүхэн бороо 
Хөшиг татан зүсэрнэ 
Зулын гол шиг цэмцгэр 
Хөөрхөн бүсгүй зутарна 
Чулуун замгүй газраар 
Шулуун ява...
Тэгсэн байтлаа бүжигт 
Тэлээгээ тасартал гүйж 
Дэлгүүрийн арын хаалганд 
Дэлүү шиг наалдах юм. 
Адгийн тэднийг том тогоонд...
Хөгшин залуугүй уугаад л 
Хөдөө гадаагүй суугаад л 
Зон олон маань нэг л 
Зовсон шинжтэй байх юм 
Ажлын бүтээл багадаад л ...
Хөвчин их дэлхий 
Хөлөө жийгээд нойрсжээ 
Хөмсөг байхгүй нүд шиг 
Хөлчүү наран дуниарч 
Хөх л манхан тэнгэр 
Хөмөрч аваад ...
Аягүй салхитай жихүүн өдөр 
Намайг гэнэт дуудлаа 
Наалинхай болоод ялдамхан 
Нас биед минь нэвт шингэсэн 
Нарийхан хонгор ...
Яруу найрагчийн сэтгэл гэвч 
Ямар ч эрдэнээс үнэтэй билээ 
Гардаж авах азтай хүн 
Галав эринд ховор билээ 
Май! Миний сэтг...
Амьдралын нөхрийг олоход 
Арвинхан алхах хэрэгтэй. 
Буруугий нь өөрөө ажаад 
Бусдадаа зөвийг нь хэлэх гэж 
Бугын гуна шиг ...
Хатуухан тарчиг насны минь 
Ханьхан амраг Нина минь 
Хархан үс минь цайгаагүй байхад 
Хагацлын зовлонг амсцгаалаа даа. 
Ха...
Орчлон хорвоод сая мэндэлсэн 
Охин үрээ нүдэндээ үзэхгүй 
Онгон нүүрийг нь ганц үнсэхгүй 
Орох ч эрхгүй тэнэж явнам. 
Аяа ...
Нулимс цус хоёрт дуртай 
Нууцхан алдрын эздэд 
Өөрийнхөө болон миний мууг 
Өрсөж битгий үзүүлээрэй 
Уйлна гэдэг хуучин юм ...
Номоос өөр эрхэм ханьгүй 
Яг ийм болж чадвал чи 
Яахав дээ хүн болж гэж бодоорой. 
Аяа хайрт минь баяртай! 
Ахин учрах бол...
Дотроо бодолтой хүн бүхэн 
Дор дороо бумбадуулжээ. 
Хөшиг татсан сэрүүн бороонд 
Хөлрөх адил цонхны шил 
Усан дуслаар бөнж...
Ээжийнхээ идэр насан 
Энэ бүхнээ орхисон 
Эртний туульсын өлгий 
Ээрэм цайдам тал мину! 
Алсын холоос чинийхээ 
Алтанхан з...
Борлог манхан толгод минь 
Босон суун зэрэглээтнэм 
Болчимгүй явсан нас минь 
Түүний дундаас тодорном. 
Аяа тал минь 
Аав ...
Гагцхүү 
Намайг дуудсаар байна 
Нарийхан хонгор дуу… 
ШYЛГИЙН ТУХАЙ ШYЛЭГ 
Хаанаас чинь ийм цэцэн цэлмэг үг гардаг юм бэ г...
Эсэргэн үеэ л би мандтугай гэнэ! 
Өнөөдрийн залгамжлагч нь маргааш билээ! 
Өндрийн залгамжлагч нь намайг хэлнээ 
Өргөний з...
Уян сэргэг бие чинь өдөр цагаар цэцэглэж 
Уран Тицианы зурсан өнгөт дагина шиг мандавч 
Зүрх судсанд чинь ядуу ардын цус 
...
Янчаан мөнгөний хэрээр ч ууж ханаж үзээгүй. 
Хорин хэдтэй ээжид чинь гоёлын туфли олох гэж 
Холын зам туулж Дархан хотын д...
Зүүн Сэлбийн ус нь болбол 
Зүүдэн дундаа нойрсож байнаа хө 
Зүйтэйхэн чиг төрсөн Эрдэнэчимгээтэйгээ 
Зүлгийг нь гарахаар у...
Онолын цэц хаялаа гэж та битгий дургүйц 
Охин хонгор дүүгээс минь ялгаа юу байх вэ! 
Орчлонг чамаас нуугаад би хаана нь үл...
6. 
. . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . 
. . . . . . . . . . . . . . .: . . . . . ...
Арга ч үгүй ингэж ацан шалаанд оржээ. 
Алтан сайхан хормоо алдаж уулзсан хохь нь ээ! 
Гудамж зээлийн газраар наргиж тургиж...
ДУУЧНААС БИ ГАНЦХАН ДУУ ХYСНЭМ 
Гансарсан зүрхэнд минь яруухан үнэнийг ярих 
Ганцхан дууг би танаас сонсох сон гэсэн юм 
Г...
Хурамхан зүүдэлсэн зүүд юм сан уу? 
Улаанбаатарын дуу шуугиант 
Униар татсан цэнхэр өглөө 
Горхийн хөвөөн дэх үдийн халуун...
Тэр зуны тэнэгхэн шүлэг шиг 
Тэмүүлэл итгэл цагаан санаа 
Тэнгэрлэг aйзам миний шүлэгт 
Тэгтлээ одоо дуулдаа гэж үү? 
Шуву...
Онгон талын нүүдэлчний морин дэл дээр дамжиж 
Он цагийн шалгалтыг бүрэн бүтэн давсан 
Олон дуунд бараа сүр тань тод байна....
Амьд мөнх явах уу даа та? 
Тэнгэрийн хүрээлэнд надруу цацсан 
Тэр үхэл өөрт чинь оногдоноо 
Усны шувуу хүн гуай хоёрын 
Ут...
Өнөөдрийг бодвол би овоо л явсан байж магадгүй 
Намайг ямар байсныг яг л тэр өдрүүдийн минь 
Найраг шүлэгтэй хамт сэтгэлдэ...
Орчлонд гайхуулах юм шүлгийн төдий үлдэж… 
Эсэн бусын дэвэргэл зугаа наадам хэрүүл 
Энд тэндхийн үдэшлэг гашуудал талархал...
Урьдын адил би шүлгэндээн үнэнч явна 
Унан босон ханилсаных шүлэгтэйгээн үхнэ 
Уруулын тухай сархадын тухай хүний тухай би...
Холширхон бага нас л биеийн зоригоор 
Хонгор гэнэн сэтгэлээ өнчрүүлэнхэн явсан сан 
Орчлон чинь оосор бүчгүй юмаа… 
Оноо а...
Эрээн даавуугаар гоёж явсан 
Хээрийн цэцэг шиг арван зургаахан насыг чинь 
Хэнээс ч илүү мэднэ ээ Цэрмаа минь 
Хөл бөмбөги...
Чинээлэг ядуу хоёрт чадалтай дорой хоёрт 
Чиний зүс шиг алаг юм байдаг юм шүү 
Над шиг хүн ч гэсэн чам шиг нохой ч гэсэн 
...
Сарын газраас ирэх захидал дотор хавчуулаастай 
Сархад адил согтоох энхрийлэлийг би хүсэж байна 
Ойлгох болов уу даа алаг ...
Должин, Янжин, Цагаач ч гэх шиг 
Долгор, Дулам, Тогооч ч гэх шиг 
Цэрэннадмид, Ичинхорлоо ч гэх шиг 
Цэвээнсугар, Дуламсүр...
Эмэгтэй хүний нүднээс бөмбөрүүлсэн нулимс 
Энд амтагдана 
Эрэмгий залуу насандаан 
Эндүүрч 
Эр нөхрийн хамраас дуслуулсан ...
Yмхий зооринд чинь би 
Yүрд сууна гэсэндээ ч биш 
Гагцхүү үйлийн эрхээр 
Гашуун агаад үнэний хүчээр 
Түмнийг залгисан их ш...
ШОРОНГИЙН ДУУ 
Эль хуль - чимээгүйн дунд 
Ужиг хатуу шорон 
Эрлэг номун хааны орд мэт 
Улсын төв шорон 
Энэ зууны чимээг 
...
Гагцхүү энд л дуулж болох – 
Гав гинжний эртний дууг дуулж байна. 
ТОД ХАРАА 
Нэрэлхэвч нэрийн номоор бага гэгчээр 
Нэрийг...
Өрөөлийг би хэцүүхэн хайрладаг байсан юм 
Өөрөө тэр хайрандаан шатчихдаг байсан юм 
Өр зүрхээн олон дахин бусдад 
Өшиглүүл...
Боргил чийрэг гарын дөрвөн өндгөн доороос 
До мажор хэмээх цэвэр сайхан эгшигтэй 
Дорнын уужим нутгийн цээлхэн дуу уянгала...
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном

10,094 views

Published on

Сүмтэй будрын чулуу

Published in: Education
  • Be the first to comment

Сүмтэй будрын чулуу шүлгийн ном

  1. 1. ТУГ Тугийн тухай шүлэг намайг бичлээ гэж Тун олон хүн гайхаж магадгүй Уужим талын дураараа шүлэгч Улаан туг хоёр сэтгэлд нь хамт багтахгүй байж магадгүй Гэвч би туггүйгээр амьдрахгүй Гэгээн үнэний тулд туггүйгээр тэмцээгүй Энэ улаан тугийн дор сая саяараа жагссан Эгэл түмний ижил эгэл ард байна. Гаднаас нь хараад юм бүхнийг дүгнэгчдэд Гартаа туг бариад хэзээ ч би харагдаагүй Талбай дээр их жагсаалын дэргэд Ташаа тулаад зогсож байсан байх Өвлийн пальтоны энгэр задгай тавиад Өндөр гоголь малгай хазгай дараад Сахлаа засаж духаараа харсан хүн Савхин бээлийтэй дув дуугай явсан байх. Гэвч би өмссөн хувцас шигээн биш Гэр орон өссөн нутаг шигээн Эглийн эгэл хүн хүний л ижил хүн Эх оронтой ард түмэнтэй иргэн. Гэртээ арван зургаан цагийн ажилтай Гэргийдээ хүүхэд шиг хайртай Айлдаа алаг бяруу шиг номхон Архи уудаг тамхи татдаг ийм л хүн. Зүрх сэтгэл дотор минь , гэвч улаан туг мандаж явдаг юм Зүйрлэшгүй хайраар би улс орондоон, туг шиг үнэнч явдаг юм Яруу шүлгийнхээ мөр бадаг бүхэн дээр Ялгуусан улаан тугаа сэтгэлээрээ би мандуулдаг юм. Хаа газрын айлд ороход Халуун цай хоолоор дайлдаг Харин би хүн төрөлхтнийг
  2. Халх шүлгийн сайнаар дайлна. Сайн шүлгийг минь шилж байгаад Сараар сонирхоно уу жилээр сонсоно уу Гайгүй нэрэлхэлгүй ирж бай та – Гагцхүү миний нас богинохон Амьсгаа хураах өдрөө хүртэл Ард овгийг шүлгээр дайлах Аз заяандаа би бахархсаар Алдхан биеэ тамлаж яваа юм. Хэнзхэн биетэй минь хамт төрж Хэт нутгаас минь халин гарч Хэн гуайн ч өмнө намайг зоригжуулсан Хэвлэгдээгүй гүн ухаан мину. Өөртэй минь хамт бүү нөгчөөрэй Өнөр нөхдөд минь эхнэрт минь Өлгийтэй хүүд минь шүлэгт минь Өв болон үүрд үлдээрэй. Энэнээс өөр гүн ухаан хэрэггүй Эрхэм өдөр ирэхдээ л ирнэ * Эзэнт төрийн хэмхэрхий банзан дээр Эрхэм нэрийг минь бичнэ * гэдэг шиг Ад үзэгдсэн номын минь гар бичмэлийг Алтаар үнэлэх цаг заавал ирнэ. ХYН Хөр цасан цавцайж түлээ модгүй даарваас Хөдсөн дээлийн оронд хөдсөн дээл нь болж Хүндэт ээжийгээн нөмөрлөхгүй бол Хүү нь болж заяасны хэрэг юу билээ. Хэл ам дэгдэж манай гэрийг чиглэвээс Хэрэм хана нь болж Амьдралын ганц ханиа аврахгүй юм бол Амраг нь болж явсаны хэрэг юу сан билээ Аюулт дайн дэгдэж дайсан нааш өндийвөөс Алтан хилийн нь оронд амьд хил нь болж Ийм сайхан орноо хамгаалахгүй юм бол
  3. Иргэн нь болж төрсний минь хэрэг юу сан билээ. Хүнд бэрх цагт нь хүнийхээ төлөө зовохгүй бол Хүн болж төрсний минь хэрэг юу сан билээ! ЗАЛУУ НАС Хөрстийн амьдралд хөл алдсан Хөлчүүхэн зүрхний минь тольтон дээгүүр Шувууны сүүдэр шиг дайраад өнгөрсөн Шунхан улаан залуу нас мину. Амттан бүхний амтыг мэдэлгүй Асгаж явсан залуу нас минь Өнгөтөн бүхний өнгийг бодолгүй Yрж явсан залуу нас минь. Зуны шөнийн нойрыг тоолгүй Зуун гурван учралыг мөрөөсөж Зураг шиг охидыг тэрэг шиг дайрч Зуурдхан мандсан залуу нас минь. Өвлийн есийн жаврыг тоолгүй Өөр хүний авгайд сэтгэл хаяж Өрхний үзүүр шиг дэрвэж явсан Өлчирхөн тэнэг залуу нас минь Даанч чи минь удсангүй… Даавуу хүрэм савхин бээлий шигээ Дассан сурсан годон гэзэгтүүд шигээ Дардан зам дээр үлджээ – залуу нас минь! Улаанбаатарын чулуун засмалаар Урагшаа, хойшоо, баруун тийшээ, зүүн тийшээ Дотоод үйлдвэрийн хүнд шаахайг Долоохон хоногт точийлдож явахдаа Хүний сайн мууг зүүдлээ ч үгүй Хүүхэд шиг өссөн залуу нас минь Хүүхний сайхныг таниа нь үгүй Хүүрзгэнэ шиг өссөн залуу нас минь.
  4. Ангарайтсан нөхөдтэй үдшийн цагаар Адуу шиг пижгэнэсэн залуу нас минь Айлын чийдэн хага чулуудаад Авирлаж явсан залуу нас минь. Аавын хүүгийн шүр шиг хацрыг Алгадаж явсан залуу нас минь Адилхан нөхдийнхөө хамрын цусыг Асгаруулж явсан залуу нас минь. Yзсэнээ мартаж дуулснаа тогтоохгүй Yүрдийн юм шиг дургиж явахдаа Yймээнт хорвоогоос дахиад олдошгүй Yнэнч ханийнхаа дэргэдүүр өнгөрч Хоног төдий зуурдхан ханилах Хотын хүүхний өнгөнд хууртаж Ариухан цусаа түүний төлөө Асгаж явсан залуу нас минь. Оюутан ахуйн дэврүүн шүлгийн Онгод цадигаар бялхаж явахдаа Орчлон хорвоогийн нарийн учрыг Олчихлоо хэмээн төөрч явсан Ариунаас ариухан залуу нас минь Арваадхан жилийн ханилгаатай байжээ Халуунаас халуухан залуухан цаг минь Хаврын үер шиг хугацаатай юмсанжээ. Аяа хөөрхий хүний залуу нас гэж Авч ч болдоггүй, өгч ч болдоггүй Хэлгүй байгалийн дуугүй зарлигаар Хэсэгхэн олддог шагнал юмуу даа. Бусдын лангуунд энэхүү шагналаа Бутархай мөнгө шиг тарааж хаясаар Хүйтэн хорвоод нэг мэдэхнээ Хүмүүний үр нүцгэрдэг байна. Сайн ханиас хагацсан хойноо Санан санан гунихардаг шиг Болоод өнгөрсөн хойноо залуу насаа Бодон бодон харуусдаг байна.
  5. Баяртай, залуу зандан нас минь Барилдсан гэж бодвол би ойчжээ Уралдсан гэж үзвэл би хоцорчээ Арилжаа наймаа хийсэн юмсанж гэвэл харин Атархан биеийнхээ эрүүл мэндийг өгч Алдар шүлэг хоёрыг чинь авчээ. Хөрстийн амьдралд хөл алдсан Хөлчүүхэн зүрхний минь тольтон дээгүүр Шувууны сүүдэр шиг дайраад өнгөрсөн Шунхан улаан залуу нас мину! Баяртай! НУТГИЙН УУЛ БИД ХОšР Энэ уул бид хоёр Эр нөхөд шиг ижил дасал болсон юм Харийн газар уулаа би мөрөөсдөг Харин уул намайг мэддэггүй биз Энэ уулын энгэрт төрсөн юм гэнэ билээ Эхний мөрөө шороон дээр нь гаргаж Эр хүн болж ууландаа би өслөө. Насанд хүрч хүүхэнд сэтгэл алдаад Намрын орой энд гэгэлзэнхэн сууж үзлээ Найрагч болж холын нутгаас ирээд Нанчид сөгнөнхөн бужигнаж бас үзлээ Элдэв өнгөөр би өсөж өтөлж хувирлаа Энэ уул харин огт хувирсангүй Эхээс мэндлэхэд минь ямар байсан тэр хэвээрээ Эцэг өвгөдийн үед ийм л байсан байна. Төрөхийн минь өмнө энэ уулын бэлд Төрийн төлөө хүн хүнээ буудсан байна Ангийн тэмцлийн хатуу ширүүн онуудад Ажиг ч үгүй энэ уул харж зогссон байна Магадгүй үүгээр цэл залуу Сүхбаатар Магсаржав вангийн цэрэгт байхдаа Yдэлж хооллож явсан байж мэднэ
  6. Хатан ахайгаа хүнтэй хардаж Хамраа огтолсон нүгэлт хаан Бүтэл нь хазайж төрийн тамгаа ганзагалаад Бүрхэг шөнө энэ уулын бэлд уйлж явсан ч юм билүү Эзэн Чингисийн морьт цэрэг Энэ уулын бэлд тулалдаж явсан ч юм билүү Эртний Хүн улсын Түмэн шаньюй гэгч Эр бор харцагаараа ан хийж явсан ч юм билүү Тэр байтугай насанд эртний олон галвыг үзээд Тэнгэрийн мянган оныг олон олноор үдээд Өөр болсон юмгүй энэ уул сүндэрлэн байна Өвгөн болсон юмгүй энэ уул сүмбэрлэн байна. Өвгөн болсон би харин энгэр бэлд нь нойрсон байна. Хан уулын нас уул шигээ их юм Хажууд нь миний нас Хатуу хүндийг туулаагүй над шигээ өчүүхэн юм. Халуун сэтгэлт хүн би хан ууланд дуулж явна. НАМРЫН ТУХАЙ БОДОЛ Намар аа гэж юу сан билээ. Наран шарсан тал сан билүү Найранд барьсан ая сан билүү Нахийтал сойсон морь сон билүү Аяа хөөрхий Намар аа гэж юу сан билээ. Дуулъя даа би намар юугаа Дууланхан байж уйлъя даа Зүү шиг цэмцгэр ээжээс төрсөн Зүрх шиг улаан хөвгүүн явахдаа Намар аа гэж юу байдгийг Насандаа мартамгүй ойлгож билээ. Алаг утсаар захалж оёсон Алга дарам алчуур дотор Дундуурхан бооход ч багтах байсан Дурлал – хагацал минь учирч билээ
  7. Намуухан зүрхийг минь анх сүлбэсэн Наалинхай харцны торгон үзүүрийг Нандигнанхан дурсахдаа би Намараа ! гэж шүүрс алднам. Намайгаа орхиод шувуу шиг буцсан Насан багын амрагаа бодохоор Найдваргүй хагацлыг анх үзүүлсэн Намрын салхин амтагднам даа. Дуулъя даа би намар юугаа Дууланхан байж уйлъя даа Ханагар тал тоосронхон байна Хамхуул өвс торолзонхон гүйнэ л Хатсан өвс тасранхан хийснэ л Хайран чиг зуны минь гурван сараа Аяа хөөрхий алтанхан шаргал мөртлөө Юугаар ч цэцэглүүлэшгүй намар Юутай чи уйтгартай юм бэ. Зүггүй насаа орхиод ирсэн Зүүн зүгийн уудам талд минь Зүрх нь эмтэрсэн монгол найраг Зүйтэйхэн дуугаа дууланхан гэгэлзэж Уулын оройг ширтдэгсэн дээ Уулын тэр оройд гишүүний Улаахан навч зүрх шиг Унан тусан сэржигнэнэм билээ Дуулъя даа би намар юугаа Дууланхан байж уйлъя даа Хусан модны нарийн үзүүр Хуурай салхинд уйлагнан байна уу даа Хун цэнгийн цагаахан жигүүр Yүлэн цаагуур дэвэнхэн одно уу даа Баяр баярын нь охь манлай Бат сэтгэлийн нь онгон сахиус – Бадамын талиман нүдтэй төрсөн Миний л нэгэн алдрай. Цагаа ирэхэд хунгийн далавч шиг
  8. Цайранхан далланхан одох болов уу даа Сэрүүн бүсийн нуур шиг би Сэнгэнэн уйрмагтаад үлдэх болов уу даа Аяа хөөрхий Намар аа гэж юу сан билээ. Амьдралын өдрүүд олон ч гэлээ Алагтай цоогтой байдаг юм. Амьтны үрс олон ч гэлээ Аягтай маягтай байдаг юм. Хүний амьдрал урт ч гэлээ Хүйтэнтэй халуунтай байдаг юм. Хөвгүүд охид олон ч гэлээ Хүслэнтэй хяслантай байдаг юм. Амаар балгасан архийг чинь дээ хө Хамраар гаргахад хатуухан байдагаа Аалиар учирсан амрагийг чинь дээ хө Хаяад явахад хэцүүхэн байдагаа Жүнзээр уусан архийг чинь дээ хө Цунзаар уухад хатуухан байдаг аа Зүрхээр учирсан амрагийг чинь дээ хө Зуурдаар хаяхад хэцүүхэн байдаг аа. Эд бараа хуучрахад гарз нь үгүй яа Эдлээд өнгөрсөн хүний аз гэдэг юм аа Энхрий сэтгэл хуучрахад гарзтайханаа Энэхэн яваа насны эз гэдэг юм аа. Төрсөн бие үхэхэд гашуудах нь үгүй яа Төвөг багатай үхэхийг аз гэдэг юм аа Төвлөрсөн сэтгэл мөхөхөд гашуудалтайхан аа Төөрч явдаг хайрын эз гэдэг юм аа
  9. Зуны сэрүүхэн бороо Хөшиг татан зүсэрнэ Зулын гол шиг цэмцгэр Хөөрхөн бүсгүй зутарна Чулуун замгүй газраар Шулуун явахын аргагүй Алд хүрэхгүй шалбаагийг Алхаад гарахын эрхгүй Гадсан шөвгөр өсгийт нь Газар шигдэж зовооно Хөлөө тушсан банзал нь Хөдлөх аргагүй шарлаана. Хөдөлгөөн бүхэн хоригдож Хөгшөхөд бэлдсэнээ ухаарна. Орчлонд олон хүн мэндэлж Орчлонг олон хүн гэтэлж Орлого зарлага хоёр Ургах мөхөх хоёр Амсхийхгүй Алаглах юм даа! Даан ч гарзтай хүмүүс Дараа дараагаараа явчих юм. Огт хэрэггүй хүмүүс ч Олон мянгаараа төрөх юм. Yхэх ч яамай төрөхийг л Yр дүнтэй болгомоор юм. Сургууль элээгээд ч Сурсан эрдэмгүй Сул цээжилж өнгөрөөдөг Суулга шиг хүмүүс байх юм. Ном уншаад ч Нотолсон ойлгоцгүй Нойрмоглон эвшээдэг Ногоорсон тэнэгүүд байх юм.
  10. Тэгсэн байтлаа бүжигт Тэлээгээ тасартал гүйж Дэлгүүрийн арын хаалганд Дэлүү шиг наалдах юм. Адгийн тэднийг том тогоонд Амьдаар нь чанаж болгох сон. Оддыг шөнө харахад Олон ч гэж жигтэйхэн Очтой гэж жигтэйхэн Одоохон нэг нь ирээд Орчлонг Икар шиг мөргөмөөр Омголон хурц харагдах юм. Охидыг өдөр харахад Олон ч гэж жигтэйхэн Онгон ч гэж жигтэйхэн Одоохон нэг нь ирээд Зүрхийг минь зүсэн хатгах Зүү шиг хурц харагдах юм. *Монгол архины бөглөө* Модны хожуул шиг бөх юм Хавдаж хөштөлөө балбаад Хагалах нь холгүй онгойлгох юм *Московская* - гийн бөглөө Мөгөөрс шиг зөөлхөн юм Унжсан сэртгэрээс нь бариад Урах мөртлөө онгойлгох юм Монгол хүүхнийг бол Мориор элдээд ч барьдаггүй Ондоо зарим нь бол Оройхон өөрөө ирнэм билээ. Архи хүүхэн хоёр Адилхан гэдэг ортой ч юм уу даа.
  11. Хөгшин залуугүй уугаад л Хөдөө гадаагүй суугаад л Зон олон маань нэг л Зовсон шинжтэй байх юм Ажлын бүтээл багадаад л Арын хаалга ихсээд л Улс орон маань нэг л Унасан шинжтэй байх юм Дэгжин бүсгүйн цүнхэнд Дэвтэр харандаа байхгүй Yнэнч нөхрийн нь зүдрэл Yр дүнгүй зүтгэл. Оройн бүжгэн дээр гээгдэх Онгон улаан зүрх бий Ядуу шүлэгчийн өвөрт Янчаан төгрөг байхгүй. Залуу насны нь зүдрэл Жаргал үзээгүй зүтгэл Амьддаа өөрөө сонсохгүй Алдар гавьяа нь бий! Их хэргийг бүтээх гэж Их хүмүүс төрдөг аж Иймгүйсэн бол орчлон Ингэж хөгжих ёсгүй санж. Манайхан шиг жирийн тэнэгийг Мандуулж орхиод эцэст нь Хамаг соёлоо даруулах юм бол Харанхуй бүдүүлэг байх юм санж. Хөдөл тэртээ уулс Хөх л буданд дуниарч
  12. Хөвчин их дэлхий Хөлөө жийгээд нойрсжээ Хөмсөг байхгүй нүд шиг Хөлчүү наран дуниарч Хөх л манхан тэнгэр Хөмөрч аваад ширтжээ. Хоёр их эрхсийн Хооронд хавчуулагдсан Утсан голтой бид нар Улайсанхан тарчилнам. Зохиол бичнэ гэж Зориуд хураасан цаасанд Золигийн муу бясаа Зоргоороо өндгөлжээ. Гэргий минь цэвэрлэж Гэмтэн бясааг цээрлүүлж Хэлэх муу үг олохгүй Хэтэрсэнийг нь гайхаж байна. Yгүй гэргий минь Yүнийг хараагаад яахав Цаасанд салхи оруулаагүй Цалгар намайг хараа. Яруу найраг өндөглөөгүй хойно Явуул бясаа өндөглөх нь тэр! Жолооч болъё гэвэл чи Жор номыг нь үзэхээсээ Зам дээр хэвтээ хадаасыг Зайлуулж сурах хэрэгтэй Амьдрал хэмээх гинжинд хөтлүүлж Авгай хэмээх жанжинд жадлуулж Алжаасаар гутарсаар харьж яваа
  13. Аягүй салхитай жихүүн өдөр Намайг гэнэт дуудлаа Наалинхай болоод ялдамхан Нас биед минь нэвт шингэсэн Нарийхан хонгор дуу байлаа. Эргэж харлаа…Аяа! Эр л залуу биеийн минь Эмгэнэл баясал хоёртой Эгнэгт холбоотой явсан Арабка минь чи Арван жил бодсон бодол Арван жил зүүдэлсэн зүүд Амрагхан найз минь байлаа! Аяа би ингэх гэж Арван жил мөрөөсөж Аглаг цөлийн аянчин шиг Ангаж цангаж явлаа Арван жилийн цангаагаа Алиман улаан хацар дээр Шатаж газардсан онгоц шиг Шархтай зүрхээрээ тайллаа. Гунихарч бодолд дарагдан Гудамжны сандалд удтал суулаа Yлээх салхинд бие зарайж Yгдэрсэн ханиад босож ирлээ Гэвч би хаашаа очих вэ Гэр орон үгүй боллоо Гэргий Нина байхгүй боллоо Гэгээн дурлал ийнхүү сөнөлөө. Өнөөдөр мартын найман Өөрийн амраг Нина чамдаа Өгөх бэлэг юу ч алга Өчүүхэн миний сэтгэл л байна
  14. Яруу найрагчийн сэтгэл гэвч Ямар ч эрдэнээс үнэтэй билээ Гардаж авах азтай хүн Галав эринд ховор билээ Май! Миний сэтгэл! Маргааш буцааж авна гэхгүй Yүрд чамдаа өглөө. Хүнд нэгийгээ муулж Хүсэл бахыг нь хангах гэдэг Дайчин хороогоо буруу захирч Дайсанд тугаа алдахтай адил Хурц мэс арьсыг зүснэ Хурц үгс сэтгэлийг зүснэ. Аажуухан нэг сар би Архины лонхонд гүйлээ Аяа хөөрхий Амьдрахын тавилан мину! Алдаа ослоос чиг Айгаа нь үгүй дээ Алдрайхан чамаасаа Уйдаа нь үгүй дээ Алсын зорилгоосоо ч Ухраа нь үгүй дээ Аялгуу дуунаасаа ч Урваа нь үгүй дээ Амгалан тэнэг сэтгэлийн л Алдаа гэмээ нь алдаа даа. Архины нөхрийг олоход Аравхан алхах хэрэгтэй
  15. Амьдралын нөхрийг олоход Арвинхан алхах хэрэгтэй. Буруугий нь өөрөө ажаад Бусдадаа зөвийг нь хэлэх гэж Бугын гуна шиг насаа би Будан дунд бүрэлгэж явнам. Хэтэрхий тоогүй явна даа гэж Хэзээ ч намайг бүү өрөвдөцгөө Хэрэгтэй бол түүх өрөвдөж Хэдэн нулимс хожим дусаана биз. Шүлгийн дэвтрээ улаанаар хавтасласан нь Шүрийг бус цусыг дүрсэлсэн юм Шүүн тунгаасан үг бүхний минь Yсэг тутамд миний цус буй. Хамаг бүхэн хаалттай Хатуу чанд заалттай Солгой хөгжим шиг үед Согтуурах шиг жаргал алга. АМРАГТАА БИЧИХ ЗАХИДАЛ 1. Yйлийн үртэй зүрх минь Yхлийн шарханд тарчиланхан Өргөст цэвдэг замбуулин дахь Өдрийн одон чамайгаа гэсээр Ухаан минь дэнтэй дунтай Урьхан хаврын салхи залгиж Ууж согтууран тэнүүчилж явнам Улсаас алдхан уйлж явнам. 2.
  16. Хатуухан тарчиг насны минь Ханьхан амраг Нина минь Хархан үс минь цайгаагүй байхад Хагацлын зовлонг амсцгаалаа даа. Хаврын сарын арван гурванд Хайран чиг зүрхээ нийлүүлцгээж дээ Хагацна гэж л хагацсангүй Хадмын муугаас хагацлаа даа. 3. Намайг чи минь Насаараа ч харааж болох юм. Найргаараа би чинь Нартад чамайг дуулна. 4. Хамгийн сүүлд гудамжнаа Халуун нулимсаа унаганхан *Амаржихаар өвдлөө* гэж хэлсэн Аяархан дууг чинь би сананам Зангираад гарсан тэр нулимс Залуудаа эдэлсэн зовлонгийн Хамаг гашууныг шингээсэн юм шиг Хачин булингартай байж билээ Аяархан гоморхосон дуу чинь Аварга бөмбөрцөг бүхэлдээ Өвдөнхөн шаналаж байх шиг Өр зүрхийг минь зүсэж билээ Аяа үүнийг чинь би санасаар явнам Алдрайхан бор нүдэн мину! 5. Далдын зовлонгоо мартах гэж Дарсны аагт сэтгэлээ хуурч Дараалан өнгөрөх хоног бүрийг Хөлчүүрэнхэн туулж явнам.
  17. Орчлон хорвоод сая мэндэлсэн Охин үрээ нүдэндээ үзэхгүй Онгон нүүрийг нь ганц үнсэхгүй Орох ч эрхгүй тэнэж явнам. Аяа миний бор нүдэн минь Алдаа бүхнийг минь уучлан давж Аргадан хайрлаж гоморхон уйлж явсан Амрагийн дээд амраг минь ээ! Yхэхээс минь наана уулзвал чи Yйлдсэн хэргийг минь уучлаарай даа. 6. Зургаан хүнийн дунд бол Тэнэгийг нь намайг гээрэй Зуун хүний дунд бол Цэцнийг нь намайг гээрэй. Тэнэг цэцэнг хослуулж Тэрслүүд төрөх үйлтэй Чиний муу Чойном чинь Чин үнэнч хүн юм сан даа. Эвдэрч дээ. Гэхдээ намайг Энхрий чи минь эвдээгүй Эрхэм нөхөд минь эвдээгүй Энэхэн үе минь эвдлээ дээ Хайрт чамдаа би улс төр гэдэг Хар дарсан зүүдийг яриад ч яахав! 7. Нээрэн шүү улс төр гэгчийг Нэвтэрхий цайлган санаатай Амраг чам шиг минь хүн Амар хурдан ойлгохгүй ээ! 8. Гарцаагүй хожимдсон тэр цагт Ганихарч битгий уйлаарай Гараад ирсэн нулимсаа Тас зуугаад залгиарай
  18. Нулимс цус хоёрт дуртай Нууцхан алдрын эздэд Өөрийнхөө болон миний мууг Өрсөж битгий үзүүлээрэй Уйлна гэдэг хуучин юм Урьд чинь олон эхнэр Ургах нар шиг хань амрагаа Улс төрөөр залгиулж орхиод Зайсан толгойг ч урсвал урсмаар Залуу хөгшингүй уйлж явсан юм. 9. Харин чи сэтгэлээ чангалж Хан хурмастын гурван дагина шиг Хайртай гурван охиныг минь Хамгаалж хүн болгоорой Будаг шунхаар хөөцөлдөөд өнгөрөх Булбарай тэнэгүүд болгоно уу Аавынхаа санааг гүйцээж өгөх Алдар цуутан болгоно уу Өөрөө мэдээрэй би чинь Өөр ертөнцөөс харж байя Зэмтэй бурууг хийвэл Зевс тэнгэр болж ниргэнэ шүү. 10. Амрагхан бор нүдэн минь Алагхан энэ хорвоо дээр Чин үнэнч юмгүй гэдгийг Чи нэгэн цагт ойлгоно Ойлгосон цагтаа тэнэгүүдтэй Олон үг солихоос дургүйцэж Хэн бүхэнд инээх инээдийг Хэрэггүй гэдгийг чи мэднэ Нойрноос өөр эрлэг дайсангүй
  19. Номоос өөр эрхэм ханьгүй Яг ийм болж чадвал чи Яахав дээ хүн болж гэж бодоорой. Аяа хайрт минь баяртай! Ахин учрах болов уу даа! ШУВТАРСАН ЦАГААН БУМБА Унтаад бослоо. Толгойноос Уусан юмны гэг арилжээ Уудлаад үзлээ. Хармаанаас Улаан мөнгөний сүүлч нь дуусжээ. Төгрөг гуйлаа. Өгөхөөсөө Төвөгшөөх хүн олон болжээ Сав гуйлаа. Айлуудаас Сайн санаатан ховор болжээ Хоршоонд орлоо. Өгөхөөсөө Хойгуураа зарах нь их болжээ Арайхан оллоо. Уухаасаа Амьтанд алдах нь их болжээ Шууд хэлэхэд одоо үе Шувтарсан цагаан бумбандаа буужээ. Шүлэглэсэн роман бичлээ гэж Шүүмжид би бумбадуулсан Гайгүй хүн гэж намайг магтаад Гаадамба гуай бумбадуулсан Сүрхий хээгүй явлаа гэж Сүрэнжав маань бумбадуулсан Уух савах нь ихэдлээ гэж Улаан хамар бумбадуулсан Алга болоод ирсэнгүй гэж Авгайдаа Бадарч бумбадуулсан Ардач үзэлтэн байлаа гэж Ажлаасаа Нямдорж бумбадуулсан
  20. Дотроо бодолтой хүн бүхэн Дор дороо бумбадуулжээ. Хөшиг татсан сэрүүн бороонд Хөлрөх адил цонхны шил Усан дуслаар бөнжигнүүлэн Уйлж байгаа ч юм уу даа Хөгшид өвгийн маань эл хуль нутаг Хөдөө сумын минь бөглүүхэн төв Урьдын бага нас сэтгэлд орж Уйлмаар ч байгаа юм уу би. Бороо хураар тэнгэр уйлахуй Болор шил ч уйлдаг юм уу даа? Цонхыг уйлахад хүний сэтгэл ч Цочирдож бас уйлдаг юм уу даа.? Yүл цонх сэтгэл гурав Yерлэх усан хэлхээтэй ч юм уу даа! БОДОЛ Галбын салхинд элэнхэн Ганихран сүүмэлзэх толгод Газар тэнгэрийг тэлэнхэн Гангаран сүүтэлзэх зэрэглээ Санаа шүүрс алданхан Сайхан амраг гэгэлзэх шиг Цэвэрхэн чөлөөт салхин Цэлгэрхэн цэнхэр тал мину. Анх л багын насаа Амрагийн зөөлөн шивнээ Архаг тортог суугаагүй Алсын тухай мөрөөдөл Сархдын хор шингээгүй Санаа амархан хайр Бодлын хар санаагүй Ботго шиг торомгор үе.
  21. Ээжийнхээ идэр насан Энэ бүхнээ орхисон Эртний туульсын өлгий Ээрэм цайдам тал мину! Алсын холоос чинийхээ Алтанхан зэрэглээг ширтнэм Асар тагт шиг сүмбэрлэх Борхон толгодоо зүүдэлнэм. Яст мэлхийн зоо шиг Ялтсан хуягтай гүвээн дээр Салхидсан ганц тэмээ Салж нийлэн сүүмэлзнэм. Элсэн сайрт замхардаг Эрэг нь үгүй горхин Эрчлээд хаясан утас шиг Эвхэрч хөврөн гялалзнам. Говийн борхон дэрс Горхийн хөвөөнд сүүмийнэм Гоёхон амрагийн минь мөр Дэрсэн дунд замхарчээ. Орчлонг анх амсуулсан Онгон багын Дууяа минь Онгосон улаан алчуурыг чинь Одоо болтол харсангүй л. Хажууханд маань үүрссэн Хазаарт морины дуутай цуг Арван зургаатын минь инээд Арвин талдаа замхарчээ. Он жилийн алчуур Олон дахин далласаар Өнгөрсөн дуртгал дороос Өвгөрсөн зүрх минь догдолном. Алтан бага нас өнгөрч Азай бууралтсан тэргүүнээ Архины шилтэй хамт Аваачиж нутаглуулна гэхээс
  22. Борлог манхан толгод минь Босон суун зэрэглээтнэм Болчимгүй явсан нас минь Түүний дундаас тодорном. Аяа тал минь Аав л ижий хоёр шиг Амраг хагацал хоёр шиг Амьдрал мөхөл хоёр шиг Чи билээ… Намайг дуудах Нарийхан хонгор дуу Ард минь сонсотном Ард гэтэл хэн ч алга. Урд минь сонстов Урагш хартал бас алга. Унтах нойрт сонстов Унтаад сэрэхэд бас алга. Энэ юу сан билээ? Гэж Эргэн хурган чагнав Энхрий бор нүдэнгээ Санан байж л чагнав Намайг дуудах Нарийхан хонгор дуу Хашаа байшин бүхнээс Хар зам мод чулуунаас Утасны шон бүхнээс Ургамал мод бүхнээс Уулнаас тэнгэрээс Уураг тархинаас цуурайлнам. Намайг дуудах Нарийхан хонгор дуут Амрагхан бор нүдэн минээ Айдаа юу ч гэхэв. Гэмшин гэмшээд хожимдож Гэртээ би харьж чадахгүй чиг
  23. Гагцхүү Намайг дуудсаар байна Нарийхан хонгор дуу… ШYЛГИЙН ТУХАЙ ШYЛЭГ Хаанаас чинь ийм цэцэн цэлмэг үг гардаг юм бэ гэж Хачирхаж зарим нь тоглоом шоглоомоор асуух юм. Хаана гоё үг байна гэж эрж сурч яваагүй болохоор Хариулах үгээ л харин, өөрсдөөс нь гуймаар байна. Тохойн чинээ нялхаасаа хагацал өнчрөл үзэж Тоглоом ихтэй орчлонгийн хатуу дарсыг балгаж Тоост энэ хорвоогийн хар цагааны ялгааг Томоо суугаагүй мөрөндөө үүрч өссөний минь гэрч Эрх танхил насыг минь ээрүүл адил эргүүлж Эмзэг булбарай биед минь ааруул адил шохоорхож Эгчмэд бүдүүн биеийнхээ нууц бүхнийг таниулсан Эл дол хүмүүсээр энхрийлүүлж явсаны минь үлдэц Хол нутгийн усыг аяны замд залгилж Хорин хэлийн хөвгүүдтэй алаг цооггүй үерхэж Хор эм хоёрыг амсах асгах зэрэгцэж Хотын хүйтэн гудамжинд цэнгэж явсаны минь хүч Алд энэхэн биеийнхээ эрүүл мэндийг сүйтгэж Алт мөнгөөр үнэлэшгүй залуу насаа шийтгэж Анир чимээгүй шөнөөр нойргүй суусны минь ач Ардынхаа цэцэн үгийг дутуухан холбож сурсан юм. МАРГААШ Маргааш! Энэ ямар сонстож байна? Магад танд шинэ өдөр шинэ өнгө сонстоно уу? Мартсаныг санах үлдсэнийг бүтээх Маргааш гэдэг яруу өдөр – (тэгвэл) – Мандтугай! Эгэл шүлэгч би*тугай*- гий нь хэлэе Эрхэм нөхөр та*Ура*- гий нь хашгир! Энэ зуун маань лоозонд дуртай юм
  24. Эсэргэн үеэ л би мандтугай гэнэ! Өнөөдрийн залгамжлагч нь маргааш билээ! Өндрийн залгамжлагч нь намайг хэлнээ Өргөний залгамжлагч гэж нарийныг хэлнээ Өөрийн залгамжлагч гэж үр хүүхдээ хэльеэ! Yр хүүхэд гэж эл биеийн минь тасархай Yйл явдал алдар нэрийн минь хэлтэрхий Yзэж туулсан жаргал зовлонгийн минь Yргэлжлэл болж нэгэн охин мэндэлсэн юм. Цэнгэлээр дульхан энэ баргар өдрүүдэд Цэцэнд нь магтуулж тэнэгт нь зүхүүлж Торон цаана замхрах нэр юугий минь зүүсэн Тохойн чинээ охиноо би Хулан гэж нэрлэсэн Эмээлт морин гатлаагүй хонгор шар цөлийн Элсэн долгион дунд од зурах шиг дүүлж Эрмэг хумбан туураараа говийн судсыг ханаж Эрдэнэ болсон усыг нь олж хүртдэг амьтан Салхинаас бусад нь унаагүй атар онгон зоондоо Сансрын одыг тоолсон дэнсний суман судалтай Сартай хонгор духандаа самбай шингэн хөхөлтэй Сажлаа зөөлөн алхахдаа ч санаж сэрэхийн аястай. Байгалийн эрх чөлөөг унаган хошоортоо зууж Барын арьсан говьд унахдаа тэмцэж төрсөн Уламжит энэ гөрөөсний домог болсон нэрийг Учир мэдэхгүй нялхсын зүүн чихэнд шивнэхдээ Алтан говийн хулан шиг эрх дураараа явахгүй ч Аав шигээ ингэж элдэв дээдэст дарлуулж Атомын энэ зуунд Ромын боол шиг бөхийх Ардын бор тавилангаас алхам урагшлаг гэсэн юм!. Тэгэхдээ миний охин гэдэг миний бие учраас Тэрэг унаж торго өмсөж мандлаа ч гэсэн Тэнэг өсөж тэнэж өлсөж гандлаа ч гэсэн Тэмцэж зорьсон чигээс минь өөр зүгт явж болохгүй. Аз жаргалгүй энэ хар бор тавилангаас маань Алхам урагшлахдаан ардаан мартаж болохгүй Ард гэдэг энэ даруу боловч эрэлхэг хөрснөөс Анх ургаснаа хаа ч хэзээ ч мартаж болохгүй!
  25. Уян сэргэг бие чинь өдөр цагаар цэцэглэж Уран Тицианы зурсан өнгөт дагина шиг мандавч Зүрх судсанд чинь ядуу ардын цус Зүүд мөрөөдөл бийг мартах эрх байхгүй! Халиу булган дээлд хааны гүнж шиг булхаж Хар тэрэгний суудалд хайвж дайвж явсан ч Халуун хүйтэн хоёрт хувцастай хувцасгүй явсан Хазгай мурий эцгийгээ мартаж чи болохгүй! Эцэг чинь хэдийгээр хазгай мурий ч гэлээ Элэг зүрхний нь тэмүүлэл хазгай мурий байгаагүй Эхээс анх төрөхдөө хазгай мурий байгаагүй Эрдэм бүтээл хоёрт эрүүл мэндээ өгсөн юм! Хаврын хавсарганд чи орос монголоор харааж Хамар амаа таглаад оцойж ярвайх хэрэггүй Хайр хяслын дундуур ээж бид хоёр чинь Халх нутгийн шороон дунд үнсэлдэн баярлаж явсан юм. Зүймэл царсан шалтай хан ордон шиг өрөөнд Зүйл зүйлийн цэцгэс цонхон дээр ярайлгахдаа Зүдүү ядуу бид хөлсний байр булаалдаж Зүүрмэглэн чичирч чамайг хөхүүлж суусныг бодоорой Тэгэхдээ охин минь чи эрх дураараа цэнгэ! Тэнгэрээр нисэж тэнгисээр хөвж зугаал! Уран цагаан туфли дээр ээрүүл адил бүжиглэ Усан болор жүнзэнд алтан сархад залгил! Согт инээ уйл! Харин хувцсаа бүү тайл! Солиор алиар цуур! Харин улсаа бүү муул! Амтлах сайхныг амтлаж, эдлэх сайныг эдэл! Алдхан биеэ жаргааж хэрэгтэй бол бас зовоо! Эл биеийн минь тасархай хуруун чинээхэн чамайг Эрх чөлөөт иргэн Хулан хүүхэн таныг Энэ хэсэг газар дээр эзэн хүн шиг яваг гэж Эх эцэг хоёр чинь хатуу ширүүнийг нь үүрсэн юм. Яруу найрагч байлаа гээд аав чинь энэ газраар Явган мацаж өссөнөөс авто хөсөг унаагүй Ял зэмлэл гэдэг сүүдэр шиг дагаж байснаас
  26. Янчаан мөнгөний хэрээр ч ууж ханаж үзээгүй. Хорин хэдтэй ээжид чинь гоёлын туфли олох гэж Холын зам туулж Дархан хотын дэлгүүрт Орос хүнийг царайчилж хаалгыг нь сахиж зогсоод Олж чадалгүй буцсан нь ганц бус шүү хүү минь! Хэдий тийм боловч өөрийнхөө энэ үеийг Хэт нь чиний үзэх өнөр баян цагаар Дуудлагын эдлэл шиг хэзээ ч би солихгүй Дутуу хатуу ч гэсэн цаг үедээ хайртай би! Ховор буурай ч гэлээ миний энэ цаг үе Хорвоогийн гүн ухааныг алд биед минь хүртээж Хорин хэдхэн насанд минь авьяас алдар шагнаж Хор эм хоёрыг хайр гамгүй амсуулсан юм. Дутуу дулим ч гэсэн шүлэгчийн жаргал эдлүүлж Дугуй хөлтэй ч гэсэн цэвэр монгол хүүхний Дур сэтгэлийн сайханд хүүхэд адил эрхлүүлж Дуутай минь цуг шороот гудамжаар алхуулсан юм. Аав чинь энэ үедээ хайртай байлаа Алдаг оног эрх чөлөөндөө хайртай байлаа Амьдрал тасраагүй боловч ээжид чинь хайртай байлаа. Архи ном үзэг…Хуландаан хайртай байлаа. Иргэн Хулан та миний маргааш мөн Ирээдүй өөд алхах миний хөл минь мөн Их хаалгыг нь татах миний гар минь мөн Ийм учраас Маргааш гэдэг цоо шинэ бүхэн Мандтугай! гэж би бичье. ШYЛГИЙН ШИВНЭЭ (Дууль наймтууд) ЭРДЭНЭЧИМГЭЭД ЗОРИУЛНА Цэнхэртээд байгаа хангай л хайрхан чинь Цээжин талдаа цастай л байна даа хө Цэвэрхэн чиг төрсөн Эрдэнэчимгээтэйгээ Цэцгийг нь гарахаар уулзая даа хө
  27. Зүүн Сэлбийн ус нь болбол Зүүдэн дундаа нойрсож байнаа хө Зүйтэйхэн чиг төрсөн Эрдэнэчимгээтэйгээ Зүлгийг нь гарахаар уулзая даа хө. ВСТУПЛЕНИЕ Хайрын уурхай нээх луужингийн зүү гэмээр Хав хархан цамцтай цагаан цээж дүүхэлзэв л Хатир жороо морь шиг усан тэлмэн нүдэнд нь Хатуу цемент хана халуу дүүгэх шиг санагдав Зүр шиг сайхан цогцос зүүн хөлөөрөө тэнцэж Зүү шиг цэмцгэр бэлхүүс хотос хотос гэв л Зүү шиг цэмцгэр түүнээс дурлалын долгион тархаж Зүүн хөлийн нь өлмий зүрхэн дээр минь гишгэв л ВВЕДЕНИЕ šохор хатирах өлмий зүрхэн дээр минь нижгэнэвч *šо!* гэж үзээгүй эр хүний зүрх сэн šроол үгүй хагацал дээр түлхэн түлхэн бөхийлгөвч *Байя!* гэж хэлээгүй эл дол сэтгэл сэн Усан тэлмэн харцны чинь пулемёт адил шүршилтэнд Урьдын шархтай зүрх минь тэсээ гэж үү шүтээн минь! Уруул амны чинь интоорт, шүлс залгин хорхойсовч Учир зовлон тоочиж чөлөө гуйдаг юм билүү дээ … 1. Хонгорхон сэтгэл хичнээн зөөлөн байваас Хорвоогийн тоглоом төчнөөн хатуу байдгийг Yзсэн цэцэн үзээгүй тэнэг хоёрын Yүрэх зовлон дүндээ дүн ч юм уу даа Учрыг мэдсэн хүн өөрийгөө захирах гэж Уураг тархин дотроо битүү зовлон эдэлнэм Учир мэдэггүй хүн өрөөлийн хойноос үхэж Улаан зүрхээ зүсэж ужиг зовлон амснам 2.
  28. Онолын цэц хаялаа гэж та битгий дургүйц Охин хонгор дүүгээс минь ялгаа юу байх вэ! Орчлонг чамаас нуугаад би хаана нь үлдэх вэ *Оонын хоёр эврийг ороож барьж болдоггүй юм* Хатуу хэцүү амьдралд намайг чамтай уулзуулсан нь Хаа холын ерөөл биш нас биеийн хяслан биз Хар сайхан мэлмийг чинь харахгүй явах нь яав гэж Халаг дурсан зовох урьд насны минь үйл байх яая гэхэв! 3. Зөрүүд хатуу цагийн минь зөгнөл зүүдэнд оролгүй Зөв буруу хоёрын минь зөрөг зам дээр учрах гэж Гурван навчис доороо нуугдаж ургасан гүзээлзгэнэ шиг Гунигтайхан гоо бүсгүйтэн өнгө зүстэй өсөө юү дээ? Учиръя гэж учраагүй чиний буруу ч юм уу Учирсанаа мартаж чадаагүй миний буруу ч юм уу Уул уулын оргил шиг залуу насны оргил хавьд Уруудах өгсөх хоёр ингэж учрах ч гэж дээ 4. *Чамгүйгээр би яаж амьдарна даа!*…гэж Час улаан торго шиг залуу насан гунихардаг *Надгүйгээр чи яаж ч амжина билээ!*… гэж Наргил зандан мод шиг ахимаг насан ганихардаг Одоо тэгвэл би аль ч гунигт нь хамаарахгүй Орон тоо завсардсан хороо хорины алдуул шиг Залуу хөгшин хоёрын заагт бэлчих наснаас Заавал биднийг уулзуулсан заяа тавиланд уурснам 5. Хажуу дахиа эзлэх гэдэг хаант төрийн ёс юм Харснаа авах гэдэг хайр хүслийн жам юм. Ханагар энэ хорвоод хүний сувдаг сэтгэл Ханаж цадсан түүх миний мэдэхэд байхгүй Учир иймээс чамайг амрагаа болгож авахаар Ужиг хүйтэн шөнүүдэд янз янзаар бодлоо би Угаас ер нь эрцүүл түрэмгий зантай хойно доо Уучилна биз дээ миний аминч энэхэн яриаг?
  29. 6. . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . .: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7. Yнсэхээс эр нь буцахгүй, үнсүүлэхээс эм нь няцахгүй Yзэсгэлэн залуу насаа үрэн таран хийхээс ч буцахгүй Yхэх төрөхийн завсар дахь үйлт цэнгэлд улайрдаг нь Yй түмний ёс хойно гайхах нь ч юу байх вэ! Цаана нь гэтэл миний амь настай холбоотой Цагдаж зогсоож болохгүй алс хэтийн зорилт байна Цанхуй цэцэг шиг чиний амьдрал - дурлалтай холбоотой Цайруулж уучилж боломгүй айл гэрийн зөрөлт байна 8. Алиахан бага насны амгай зуузайнд хөтлүүлж Алтнаас үнэтэй цагаа цэцэрлэгт үрж болохгүй Анир чимээгүй дүнсийх ажил бүтээлийн өрөөнд Амрагжин гоогийн нулимсаар шүлэг бичиж болохгүй Хонгор чиний насанд үзэмж тэгширч өсөөд Хорвоогийн элдэв ёсыг үнэрлээд өнгөрч болохгүй Хоол нойроо ч хайрлалгүй бүжиглэж ханах сан гэхээс Хоёр хөл чинь загатнаж орон гэр чинь давчиднаа. 9. Агуу их хорвоогийн хууль гэдэг хатуу Ажил гоёл хоёрын хувцас хүртэл тусдаа Алтаар сэлэм давтаж, сувдаар шил зүсдэггүй Алмаасаар шүд бүрж, торгоор бөгж хийдэггүй. Жирийн харахад ялгаагүй ч тавилан гэдэг амаргүй Жимс самар хоёр нэгэн мөчирт ургадаггүй Чимхээр эс бол нэгэн савтай хоолонд Чихэр давс хоёрыг ханатал нь хийж болдоггүй. 10. Дагаж явахаас давж болохгүй миний ёс Дайрч гарахаас тойрч барахгүй чиний нас
  30. Арга ч үгүй ингэж ацан шалаанд оржээ. Алтан сайхан хормоо алдаж уулзсан хохь нь ээ! Гудамж зээлийн газраар наргиж тургиж явахдаа Гуулин хөгжмийн аясаар найгаж найзалж байхуй даа Гурван навчис доороо нуугдаж ургасан жимсэнд Гутал шүргэн өнгөрч харалгүй явсан заяа минь 11. *Дурлал хүчтэй байдаг!* гэж номын цитат хашгирч Дуугүй ихэмсэг хорвоог духаараа мөргөөд дийлэхгүй Савангийн хөөс их ч хүн зодож болдоггүй Сахлын тонгорог хурц ч гуалин зүсэж дийлэхгүй *Байгалийг хүн захирна!* гэж ажлын лоозон давтаад Баригдах биегүй заяаг баглаж хүлж барахгүй Элбэг сархад байлаа ч цай чанаж болохгүй Эм тан байлаа ч хоол хийж болохгүй… 12. Орчлонг согтоох үзэмж шүлэг бичихэд нэмэргүй Орчлонг багтаах ухаан ч бүжиг хийхэд нэмэргүй Оноож өгсөн тавиланг зөрүүлж хэрэглэж болдоггүйгээс Од цэцэг хоёр нэг вааранд ургасангүй - Тэргүүлэгч цэцэг болоосой гэж од доошоо тонгойном - Тэнгэрийн од болоосой гэж цэцэг дээшээ өндийнөм. Тэр хоёр гэвч бараа бараагаа л харалцнам Тэнгэрийнх нь тэнгэртээ, газарынх нь газартаа… Халаг гэж! ЭПИЛОГ Жилийн хугацаа арван хоёр сартай билээ дүүхэй минь Жирийн цаг арван хоёр тоотой билээ хүүхэй минь Жинхэнэ дурлалын аяганд жимсний дарс дүүргээд Жимийж тамшаасан шүлэг минь арван хоёр нугалаатай яа Баяртай хонгор минь би шүлгийн шувуу Бараахан мэлмийд минь бууж л шумбаад явлаа Насны минь намар навчсаа гөвөөд горьгүй нь Нарлаг холын тэнгэртээ ганганасхийгээд одъё уу даа.
  31. ДУУЧНААС БИ ГАНЦХАН ДУУ ХYСНЭМ Гансарсан зүрхэнд минь яруухан үнэнийг ярих Ганцхан дууг би танаас сонсох сон гэсэн юм Ган төмөр уярам гучин хоёртын хэлбэлзэлээр Гангаран туналзах хоолойг чинь таалан чагнах сан гэсэн юм. Аравдугаар сарын хорин хоёрын наран Арван зургаан цаг дөчин минутыг зааж Алсын цэнхэр хэц дээр алтан мутраараа тулж *Радиогоор Цэвэлсүрэн дуулна* гэх шиг Сэвэлзсэн салхи ч чимээ чагнан тогтов Сэргэлэн болжмор ч дуу хүсэх шиг тогтов Сэтгэлийн минь барометр – олон шархтай зүрх ч Сэрүүн тунгалаг яваа даа дуу чагная гэж тогтов Тог тог гэсээр цагийн савлуур дайвалзана Тооцоо хэмжээт үе цааш цаашаа дайвалзана. Тольт зүрхэн дээр минь битүү гуниг зангирна Торгон тэнгэрт бас намрын будан замхарна Чихээ мушгиулсан радио чив чимээгүй духайна. Чийгт байшингийн хаалганд цоожны өнцөг цухуйна Цэнхэрлэж байгаа агаарт өргөст торны минь дээгүүр Цэвэлсүрэнгийн дуу өндөр аван цойлно… Ангир шиг нисэх дууны мянган метрээс шүүрэх Радио хэмээх шидтэн цоожны цаана чимээгүй Аюулхай зүрх минь давчидсан миний нэгэн сэтгэл Ая дуугаар цангаж энгэрээ маажин гансарна Гансарсан зүрхэнд минь яруухан үнэнийг ярих Ганцхан дууг би танаас чагная гэсэн юм. Уул ус тал та биднийг зааглаж Урлаг соёлын хагацлаар уйтгарт зүрхэн уйлж байна. 1957 ОНЫ ЗУН Холын тэр алтанхан зун Хойд нутгийн анхилуун салхи Хурц нар ширүүн бороо нь
  32. Хурамхан зүүдэлсэн зүүд юм сан уу? Улаанбаатарын дуу шуугиант Униар татсан цэнхэр өглөө Горхийн хөвөөн дэх үдийн халуун Гомбосүрэн, Бүдээ нар мину! Хашааны ёроолд багсайж ургасан Халгай шарилж нь хүртэл нэг л ондоо Харийн орны анхилуун духинээс Хамаагүй дотно зүрхэнд шингэсэн Рашааны хөлийн нарийн гудамжнууд Айлын хаалганы таван номер Алтан шар торгон дээлтэй Амрагхан Роза санагдах нь юу вэ? Хорвоо ертөнцийн гижиг шиг явсан Хорин нэгхэн насан дээрээ Хоромхон амсаад орхисон зун минь Хожим нь ингэж үнэд орох гэж! Аяа хөөрхий энэ дэлхий дээр Амьдралын замыг муугүй тууллаа Гуниг баяслын алагхан дугарааг Гучин дөрөв амсаж тогтоолоо Зун шиг зун, хүүхэн шиг хүүхэн *Зуурдын цэнгэл нойргүй шөнө* Зураг шиг байгаль торго шиг зүлэг Зул шиг нөхөд олныг үзлээ Тэгтэл цөмөөр тавин долоон оны Тэр зуныг гүйцэмгүй санагдана. Хамгийн энгийн хамгийн богинохон Хачин зун байжээ… Бодохоор одоо Зүрх сэтгэл уяраад ирэх юм. Зүйлийн бодол ундраад ирэх юм Уйлсан нулимс дотогшоо урсахдаа Улайссан зүрхэн дээр шар-р хийх юм. Олон зунаас түүн шиг зун Орчлонд дахиад олдоо гэж үү Олон хүүхнээс Роза шиг нь Одоо дахиад учраа гэж үү…?
  33. Тэр зуны тэнэгхэн шүлэг шиг Тэмүүлэл итгэл цагаан санаа Тэнгэрлэг aйзам миний шүлэгт Тэгтлээ одоо дуулдаа гэж үү? Шувуу шиг явахдаа түүнтэй учирсан Шургааг хашааны бөгчим талбар Шавар байшингийн чийгтэй сүүдрийг Ямар байгаль орлож чадах вэ?! Халх даяар дуурссан хойно минь Ханилсан нөхөд олон боловч Хаалга гаднаас түгжиж өгсөн Хар Гомбосүрэнг гүйцээ гэж үү?! Зуны наранд цангахаас хашралгүй Зуурдын бороонд халшралгүй Хурганы багачуул шиг хөтлөлцөж явсан Хуруухан чинээ Роза мину! Холын тэр алтанхан зун Хойд нутгийн анхилуун салхи Хорин нэгэн настай минь хамт Хоромхон зуурын зүүд байж дээ… Д.РАВЖААГИЙН ДУРСГАЛД Замбуутивийг элээсэн өв их түүхийн Загал буурал санчиг болсон өвгөн их найрагчаа! Зарчим их өвгийн минь үхэшгүй мөнхийн хүслийг Залгамж бидэнд дуулсан өвтэгш их ухаантан! Бийрийн торгон үзүүрээр чулуун янтайг цоортол Биеийн алжаалыг тэвчсээр, билүүдэн бодон сууж Билгүүн сэцэн найргийнхаа шад бүрийг хэлхэхдээ Биднийг гэсэн сэтгэлээ үсэг бүхэнд нь шингээжээ та! Арван ес дэх зууны феодалын балар үеэс Алт торгонд хучаастай ноён хутагтын суудлаас Атомын энэ зууны эрдэмт хүмүүсийг бишрүүлэх Агуу үнэнийг айлдсан уужим буурал өвөө мину
  34. Онгон талын нүүдэлчний морин дэл дээр дамжиж Он цагийн шалгалтыг бүрэн бүтэн давсан Олон дуунд бараа сүр тань тод байна. Орчлонгийн мэргэд дотор яруу дүр чинь сод байна. Алдарт Гүр – Эмирийг Азийн магнайд духдуулсан Агра мөрний усан дээр Таж – махалыг цогцлуулсан Аравын догшин гүрэнд *Сархадын дууллыг* бүтээсэн Агуу тэр хүмүүстэй зэрэг булаалдах нь магад байна. Хорол тоонон дор аргал түлсэн нүүдэлчин Хорвоогийн сонгодог цэцнийг ариун сүүгээрээ угжсаныг Хорин зууны түүхэнд алтан бэхээр тэмдэглэж *Хоосон ядуу Дулдуйтын Данзанравжаа* гэж бичсүгэй. БУУДУУЛСАН ШУВУУНЫ ГАНГАНААН Хэн мэдэх вэ дээ Хэн гуай л Дулаахан орондоон Дугжирч байсан юм байх Уяхан пүрштэй ор Усны давалгаан шиг намалзан Улаан торгон хөнжилд Ум зандан шиг авхайтайгаан Хүний орчлонг мартаж Хүслийн туйлд шартаж Одеколон хулмас хоёрын Онцгой үнэр өрсөлдөнө… Цэнгэлдэн согтож Цэмцийсэн дэрэн дээрээ Хоёр амтаар буудуулсан юм шиг Хос толгой нам унтав гэнэ. - * Эрхт тэнгэрт дураар цойлсон Энэхэн биеийг минь буудна билээ л Энэхэн биеийн минь хэлтэрхий дээр Эрүү толгой дугжирна билээ л Жижиг өдийг минь дэрлэлээ гээд Жигүүр урган нисэх үү дээ та! Атга махыг минь идлээ гээд
  35. Амьд мөнх явах уу даа та? Тэнгэрийн хүрээлэнд надруу цацсан Тэр үхэл өөрт чинь оногдоноо Усны шувуу хүн гуай хоёрын Утсан амь дүндээ дүнээ хө Өөрийг чинь тэгээд арилсан хойно Өд сөд минь хэвээр үлдэнэ ээ Муу хүний нэр нь ч үлдэхгүй газар Сайн шувууны өд нь үлдэх ёс бий!* Хэн мэдэх вэ дээ Хэн гуай л Дулаахан орондоон Дугжирч байсан юм байх. Өөр амьтан бол би хүн болохсон гэхсэн Өөрөө хүн болохоор юу ч гэх билээ Хүн байх гэдэг бага хэргээ ! Хүслээ бүтээж илүү гарах хэрэгтэй Гэтэл хүнээс илүү явах цагт Гэтэж шагайх өстөн дайсан мундахгүй Эсвэл амьтны адаг явна аа гэхэд Эцэг эхийн алдар нэрийг хайрлах юм. НАЙЗ НАРТАА БИЧСЭН ЗАХИДАЛ Найз л та нартаа би захидал бичихийн учир Нас л биеийн минь үдийн халуун өнгөрлөө Найраг шүлгийн минь үүлэн сүүдэр нимгэрлээ Наргиан даргиан үзэл бодол минь хувирлаа Yеийн та нартаа би захидал бичихийн учир Yзэх ёстойг үзэж дуулж болохыг дууллаа Yг цаг хоёроо хэмнэдэг цаг минь боллоо Yймээн аймаан багын зан минь хувирлаа Өөрийн гэсэн үедээ зэргийн нөхдөө олж Өглөө жиргэх болжморын өрөөсөн жигүүр болж Өнөр их найргийн тэнгэрээр цойлж явахдаа
  36. Өнөөдрийг бодвол би овоо л явсан байж магадгүй Намайг ямар байсныг яг л тэр өдрүүдийн минь Найраг шүлэгтэй хамт сэтгэлдээ үүрд хадгалаарай Найрын дугарааг орхиж найзын ёсыг огоорч Нам гүмхэн буланд нарлах цаг минь үлдлээ Саваагүй нь үнэн гэлээ ч шүлэгч хүний сэтгэл Салхины чиг заадаг дунд сургуулийн багаж шиг Өглөө заасан чигээ орой солих учиргүй ч Өсөх өтлөх хуульд хэмжээ гэж байдаг байна Хүний мөс гэж би хүнд сайныг боддог сон Хүмүүсийг гэсээр яваад өөрөө хохирох ёсон байна Хүртсэн энэ бие олдсон авьяас хоёртоо Хүнийрхүү явах юм бол амьдрсаны хэрэг юу вэ ? Амьдрал гэж би залуу цагийн мөрөөсөл Алдаа оноо алагласан алсын харгуй зам Амраг бүсгүйн хүзүүн дээрх цус хурсан толбо Архин дээр унших шүлэг найз нар гэж боддог сон Эдэлсэн хураасан юмгүй алдрын титэм өмсөх Эхнэрээ хоолгүй орхиод архидаж завхарч явах Эрх чөлөөний тухай ам мэдэн дэмийрэх Энэ бүхэндээн би өөрөөсөө ч хайртай явлаа Ингэж явлаа гээд гийсэн нь аль вэ ? гэж Ихэнх хүмүүс асуудагсан ( тэд ч бас тэнэг байж ) Эрэггүй урссан гол шиг хавийн газрыг чийглэж Элсэн биедээ хүртэл цэцэг ургуулж явсан юм. Залуу цагийн нөхөдтэй салхи залгиж явсных Замбуутивийг ойлгож хүмүүсийн ёсыг таньжээ Зүрхний тольтон дээр минь тонгочиж өсөх шүлгийн Зүүд зөнд багтамгүй онгод цадигийг олжээ. Саванд буцалсан юмны гарах нүхийг бөглөвөөс Санаандгүй нэг газраараа тэсэрч урагдах ёс бий Сагсуу залуу насандаа дэндүү задгай явсных Сайн бүхнийг ч оллоо муу нэрийг ч хүртлээ Одоо яахав надад эрлийн биш бүтээлийн цаг Олохын төлөө бус олсон оо эдлэхийн төлөө үе Овон товонтой замаар үсээ цайтал тэнэж
  37. Орчлонд гайхуулах юм шүлгийн төдий үлдэж… Эсэн бусын дэвэргэл зугаа наадам хэрүүл Энд тэндхийн үдэшлэг гашуудал талархал дурлал Элбэг сэтгэл гаргах туслах услах цуслах Энэ бүхэн баяртай үймж дарвиж ханалаа Шидийг олох эрдэм хутгийг олох увидасыг ч Шимтэж сурах сан гэж нойргүй хонохын гарз Шинээр бичих шүлэгт л нэгэн шад нэмэхгүй юм бол Шинжлэх ухааны хойноос мацах цаг алга байна. Хэн нэгнийг гийгүүлэхгүй юм бол ялихгүй туслаад ч яахав Хэрэв өөрөө хохирох юм бол гийгүүлж туслах ч яамай Амьтанд балаггүй л явбал агуу тус минь тэр Аминдаа арчтай байвал алдар гавьяа минь тэр. Хүнд хүн хэрэгтэй гээд хүртсэн бүхэнтэй наалдсанаас Хүндлэх ёстой нөхөр тоотойхон байвал дээр Хэтэрхий задгай нөхөр юу уруу ч түлхэж магадгүй Хэт нь тэгээд хүнд зүсэм талх л үнэнч байна. Сайхан хүүхэн ч гэсэндээ цаанаа ямар хүн бэ Сар шиг гялгар мөртлөө хүйтэн цэвдэг бол яана Сав болоод хэмжээ нь бусдын л адил болохоор Саруул гэгээн дүр нь шүлэгт л хэрэгтэй юм шив. Шүлэг бие хоёрыг минь хумсын төдий хүндэлдэг бол Шүдтэй шүдгүй хамаагүй хар цагаан ялгаагүй Нойрт жаахан сэргэг амьдралд жаахан үнэнч бол Номтой номгүй яамай бие нь л бүтэн бол Эцсийн эцэст тэгээд өөрөө өөртөө нөхөр Эрслээд ирэх аюулд өөрөө өөртөө үнэнч Энэнээс бусад нь цөм хуурамч байдгийг ухаарлаа Эрх чөлөө гэдэг хүнд биш өөрт байна Аргиж наргиж явсан урьдын нөхөр чинь хувирч Адайр зожиг өвгөн улсын дунд замхарнаа Алтан сайхан өдрүүдэд миний ямар явсныг Алаг хонгор зүрхэндээ найз нар минь хадгалаарай Харин ганцхан юм үүрд хэвээрээ үлдэнэ Харанхуй шөнөөр очсон ч үүдээ яаран тайлж Хан хорвоогийн чихэнд чимэг болгон барих Халх шүлгээр би чинь хэнийг ч гэсэн дайлна.
  38. Урьдын адил би шүлгэндээн үнэнч явна Унан босон ханилсаных шүлэгтэйгээн үхнэ Уруулын тухай сархадын тухай хүний тухай бичнэ Улсын тухай засгийн тухай харин бичихгүй Найрагч явна гэдэг бусдын харахад сайхан ч Нас биед цөвтэй хатуу хөдөлмөр юм байна Хорин хэдэн насныхаа чөмгийг дундартал суусан Хоолгүй өдөр нойргүй шөнөөрөө хорвоод би бахархана. Буруу ч бай зөв ч бай өврийн хулгар дэвтэр дээрхи Бусад хэний ч бичээгүй өөрийн шүлгээрээ баярхана Алдсан ч бай оносон ч бай шүлгийн минь зовлонг хуваалцаж Архидаж наргиж явсан нөхдөөрөө би омгорхоно. Насан бага л цагаас миний чиний гэлгүй Найраг хэмээх ээжийн нэгэн сүүгээр амласан Биеийн биш сэтгэлийн ахан дүүс минь Бишгүй их наргилаа жинхэнэ шүлгээн бичье! ШОРОНГИЙН МӨЧЛӨГӨӨС Төрсөн бие эндэж Төрийн хэрэгт чихэгдэж Төмөр сараалжны дотор Төөрч будилж суухад Бусад бусдын дотроос Буурал ээж минь санагдана Охид охидын дундаас Отгонхуар минь бодогдоно. ӨНГӨРСӨН ШӨНӨ ЗYYДЭНД ЮУ ОРОО ВЭ? Өнгөрсөн шөнө зүүдэнд юу ороо вэ ? Өнгөт хархан мэлмийгээр духайсхийж ирээд Өөдөөс минь дув дуугай ширтэсгээд Өнийн явдлаар зүрхийг минь яах гэж л хөндөнө вэ ? Хоёрхон бие хайргүйдээ салсангүй Холдон холдон алслах харгуй замын эрхээр
  39. Холширхон бага нас л биеийн зоригоор Хонгор гэнэн сэтгэлээ өнчрүүлэнхэн явсан сан Орчлон чинь оосор бүчгүй юмаа… Оноо алдаа хоёрын минь үзүүр харагдахгүй юм Олон даваатай хувьхан заяаны замаараа Ойчин босон мацсаар маргааш өөдөө зүтгэх юм Өнгөрсөн шөнө зүүдэнд юу ороо вэ ? Өдөт шувууны жигүүр шиг ижилдэнхэн явахдаа Өөртэй чинь би дэндүү дотно явсан юм байлгүй Өвдөөд байна зүрх минь, өвдөөд байна даа сэтгэл минь… ЦЭРМАА Хөөрхий дөө миний Цэрмаа Хөхрөөд байгаа их хотын Альхан байшингийн ямархан өрөөнд Амьдран суугаа болдоо миний Цэрмаа Торонд орсон шувуухай шиг Шоронд орсон найзынхаа тухай Дуулаа болов уу миний Цэрмаа Дуулаад уйлаа ч болов уу даа миний Цэрмаа. Амьдралын даваа өндөр юм даа Цэрмаа минь Арван түмэн нугачаатай юм даа Цэрмаа минь Адал их хорвоогийн хүсэл хяслын талбарт Арай ч эрт уулзаж дээ чи бидэн хоёр Yд дундын сүүдэр шиг хоёр бага амьтан Yерхэн найгаж явсан хотын бор гудамж Yүр шөнийн зүүдэнд минь одоо ч гэсэн Yзэгдээд байх юм даа хонгорхон Цэрмаа минь Дээс харайж зураас гишгээд Дэвхцэж байсан мухар гудамж Гахай чулуудаж, кагор тоглоод Ганирч байсан зах газар Ээж аавынхаа тааруулсан мөнгийг Эвхэж атгаад талханд гүйсэн Усны гудамж, Төмөрчний гүүр Улаанбаатар минь санагдаж байна Эрвээхэй туузаа саяхан авч
  40. Эрээн даавуугаар гоёж явсан Хээрийн цэцэг шиг арван зургаахан насыг чинь Хэнээс ч илүү мэднэ ээ Цэрмаа минь Хөл бөмбөгийн хаалга болдог Хөглөгөр цүнхээ саяхан орхиж Хөвчийн гацуур шиг ургаж явсан Хөвүүн насыг минь чи мэднэ ээ Ааруул шиг чулуугаар Туулын усанд Арван гурав долоолгон байж Амьдрал дурлал хорвоогийн тухай Анхан ярьсан миний Цэрмаа Цэнхэрлээд байгаа их хотын Цэлийгээд байгаа олон гудамжны Альхан талд нь ямархан байшинд Амьдран суугаа болдоо миний Цэрмаа. МИНИЙ АЛАГ НОХОЙХОН БОДОЛ БОДОЖ БАЙНА УУ ДАА Yдшийн нам гүмд дэргэд минь зогсоод Yнэнч дагуулын нүдээр өлмийг минь ширтээд Yл мэдэг зөөлнөөр сүүл юүгээ ганхуулж Миний алаг нохой бодол бодонхон байна уу даа? Өнөөдрийн халуунд сүүдэр дор хөрвөөсөөр Өнгөт торгон зүс чинь баахан тоос болжээ дээ Саяхан зүүсэн улаан даавуу хүзүүвч чинь Салбайгаад бүр унжиж санжиж гүйцжээ дээ Эвий алаг минь сагсгархан шаазгай минь Эрхлэнхэн наадаж үүгээр түүгээр гүйгээд Эр хонгор дуугаар гав гав гэж хуцаач Эзнийгээ дууриаж бодолд юунд дарагдаа вэ? Саяхан их цэхэр нүдэн гөлөг байсан даа Сагсалзсан хөдсөн бээлий шиг амьтан байж билээ Одоо тэгэхэд том нохой болчоод бодлогоширч суух юм. Орчлон гэдэг хурдан юм даа алаг минь Чи орчлон гэдгийг мэдэх үү дээ ингэхэд Чих ч үгүй сүүл ч үгүй бөөрөнхий юм бий шүү
  41. Чинээлэг ядуу хоёрт чадалтай дорой хоёрт Чиний зүс шиг алаг юм байдаг юм шүү Над шиг хүн ч гэсэн чам шиг нохой ч гэсэн Настай балчир эрдэмтэй тэнэг цөмөөр Нарт орчлонгийн хэлгүй хуульд захирагдаж Наашаа инээн цаашаа уурлаж явдаг юм шүү дээ Эзэн чинь одоо үдшийн чимээгүйд ганцаараа Элгэндээ гараа зөрүүлээд бодлогоширч байна Алаг нохой минь чиний нүдээр намайг хэрвээ Анзаарч харвал ямар байгаа бол доо өдийд Дуу шуу баяр хөөр нь хэдийнэ арилаад Духаараа шагайж алсын алс өөд гөлрөөд Дундаа ганц нугарч хоёр хөмсөг нь мөргөлдөөд Дуулим хорвоог огоорсон юм шиг суугаа болов уу Өнөөдөр эзэн минь юу болчих оо вэ гэж гайхна уу? Өрөвдөнхөн илбэж аманд минь ёотон хийж Өвчүүг минь мааждагаа яачхаа вэ гэж бодно уу? Өөрөө тэгээд бодол бодонхон байна уу алаг минь Нээрэн би уйтгартай байна аа алаг минь нуугаад яахав Нэгэн сайхан хүнийг мөрөөсөнхөн сууна нэрэлхээд яахав Нойр хоолноос илүү хүчит нэгэн мөрөөсөл байдаг юмаа Нохой болохоор чи мэдэхгүй байна аа алаг минь Над шиг барааны саван адууны мах ханхлуулаагүй Нартад бас цэвэр цээл амьтан гэж байдаг юм. Анивчин хоёр хөмсгөө салгасхийгээд мишээхээр нь Наалинхай аашинд нь сэтгэлийн шарх эдгэрдэг юм Өлөн суугаагүй унаган цагаан магнайг нь Өнгийж ирээд мушгирсан хилэн хар согсоотой Өвлийн цасанд дуссан улаагана жимсний шүүсэрхүү Өнгө ягаан уруултай цэмцгэрхэн амьтан байдаг юм Нахилзах сайхан бэлхүүс нь зулзаган хусны хэвтэй Нарийн цээл хоолой нь минь лимбэний хөгтэй Найзтай зөөлөн ааш нь намрын салхины аястай Насанд ганцхан заяах цэвэрхэн амьтан байдаг юм Сайхан тийм хүнээс өртөө шуудан дамжиж Сарын газраас ирэх захидлыг би хүлээж сууна
  42. Сарын газраас ирэх захидал дотор хавчуулаастай Сархад адил согтоох энхрийлэлийг би хүсэж байна Ойлгох болов уу даа алаг минь ганцхан нохойд биш Орчин үеийн хүнд бас энхрийлэл хэрэгтэй Нээрэн шүү хүний сэтгэл энхрийлэлээр дутагдаж явдгийг Нэг настай нохой байтугай тавин хэдтэй хүн ухаараагүй юм Алаг минь дээ чамайг би энхрийлдэг шиг Амьд хүмүүс амьдыгаа энхрийлж сураасай Аргагүй л бид нэгэн сармагчингаас үүссэн юм гэж Амин голоосоо хайрлан энхрийлдэг болоосой Бүжиг дээрээс үдэш авчирсан хүүхнийг Бухэл шөнөжингөө энхрийлэх бага хэрэг л дээ Өглөө нь явуулчихаад хойноос нь нулимж Өнөөх даавууг нь сэжиглэж сольдог бол ямар энхрийлэл байх вэ? Yгүй бол амьдад нь аль мууг нь үзээд Yхсэн хойно нь хоосон энхрийлээд юу хийх вэ Yнэн бол үнэнээрээ энхрийлэл бол энхрийлэлээрээ Yүрд мөнх байгаасай даа алаг минь Анир чимээгүй үдэш оддын шивнээ дуулдам Арван зургааны саран ойрхон юм шиг харагдана Алаг нохой минь бас миний боддогийг бодоогүй ч Амин хувьдаа бас нэгийг сэтгэх мэт зогсоно уу даа ! ӨВЛИЙН ХУВЦАС Хөөрхий хоригдлуудад өвлийн норм Хөвөнтэй хувцас тавьж өглөө Эрх чөлөөний маань оронд засаг Энэ удаа бүлтийтэл гоёлоо Зүйдэл шиг алаг цоог болохоос Зүүнээсээ дөнгөж сая гарсан дээлүүд Хоригдол хүүхнүүдийн элдэв нэрийг Хойно өмнөөсөө зүүсэн дээлүүд Тортой хашааны уйдсан эрчүүлд Торго дурдангаас илүүтэй санагднам Бүгдээр дамжуулж эргүүлж тойруулж Бүтэн сайны зах шиг шуугилдана.
  43. Должин, Янжин, Цагаач ч гэх шиг Долгор, Дулам, Тогооч ч гэх шиг Цэрэннадмид, Ичинхорлоо ч гэх шиг Цэвээнсугар, Дуламсүрэн ч гэх шиг Эрдэнэчимэгээ, Нина, Сувдаа Эрэнцэнханд, Зина, Роза Энэ бүхэн өөрснөө ирчихсэн юм шиг Эр хүн гэдэг бас уяхан ч юм уу даа Шинэ даалимба хөвөн ханхалсан Ширүүхэн хувцас нөмөрч байхдаа Тэртээ Луусангийн олон маануудаас Тэвэрч байх шиг аятайхан санагдана Хувцас тавиулсан анхны шөнө Хулгайч бүхэн амгалан нойрсоно Хорих газрын ядрал уйтгараа Хоромхон мартаж янагсан зүүдэлнэ Эрээн алаг ч гэсэн энэ хувцас Эмэгтэй хүний гараар бүтсэн юм Хоригдол ч болсон эмэгтэй хүн Хорвоогийн зовлонг хөнгөрүүлж өгнөм. YСЭЭ ХЯРГУУЛАХАД БОДСОН ШYЛЭГ Хадуур барьсан үхдэл мэт Харгалзагч та Халиурсан үсийг минь Авах сан гээд байвал Ав л даа Авсан үс ахиад ургана Ахиад авбал дахиад ургана Ургасан үсийг та нар авахаас Ургуулах толгойг та нар Авах сан гэж бодовч Авч чадахгүй ээ ! Эрх чөлөөтэй явахдаан Эрэлхэж
  44. Эмэгтэй хүний нүднээс бөмбөрүүлсэн нулимс Энд амтагдана Эрэмгий залуу насандаан Эндүүрч Эр нөхрийн хамраас дуслуулсан цус Энд чамлагдана Ээжийгээн зовоохон Элгийг нь Эмтэлж явсан зовлон гуниг Энд амтагдана Талын шар тарвагыг Тарчлааж Тамлаж алсан нүгэл хилэнц Энд амтагдана Энэхүү шорон гэгч гашууны эх оронд Эрх чөлөөтэйдөөн нулимж явсан бүхний Эрдэнэ мэт сайхан амт амтагдана Эр нөхөр гэж Эндүүрч явсан дайсны Эхүүн муухай амт амтагдана Дэргэдээс нь хараад ойлгоогүй явсан ертөнцийн Гашуун үнэн амтагдана Дээрээс отсон сэлэмний ирнээс дуссан Нөхрийн цус амтагдана ЭВЛЭРЭЛ Амьдралтай эвлэрээгүй явсан Атар онгон толгой би Аймшигт шорон тантай Албын хүчээр эвлэрье Булангаас онилсон харуулыг Буудчих вий гэж айсандаа биш Нуруу уруу чичсэн жадыг Нугасалчих вий гэж тэвдсэндээ бус Өлөн шээс шиг шөлийг чинь Өгөхөө болих вий гэсэндээ бус
  45. Yмхий зооринд чинь би Yүрд сууна гэсэндээ ч биш Гагцхүү үйлийн эрхээр Гашуун агаад үнэний хүчээр Түмнийг залгисан их шорон чамтай Түр ч гэсэн гар барьчихъя Халуун наранд явах цагт Хамраа чимхээд ч шагаймгүй Харанхуй өмхий хавчигт чинь Хавчигдахын эрхэнд эвлэрье Саруул чөлөөтэй явах үед Салхин доогуур нь ч оромгүй Ижлээ худалдсан хулгайчтай чинь Идэлцэхийн эрхэнд цуг сууя Тэнхлүүн амьдарч явахад Тэжээсэн нохой ч тоохгүй Өлөнгийн шүүс шиг бантанг чинь Өлбөрөхгүйн эрхэнд амсъя Наранд явахад дайралдсан газраа Намалдаглаж баймаар хуягтай чинь Гараа хүлээстэй дарлуулахгүйн тулд Гаран гартлаа эвлэрье Өгнө байхаа гэж горьдсондоо бус Өршөөнө байгаа гэж сөгдсөндөө бус Өвдөнө зовно гэж айхдаа ч бус Өчүүхэн амиа аврахдаа ч бус Yсэн буурал ээждээ Yнсүүлэх юм үлдээх гэж Бүлтийтэл харсан амрагтаан Бүтэн бүрэн очих гэж Жаргасан нөхөдтэйгөөн дуулах гэж Зовсон түмэнтэйгээн уйлах гэж Дутуу дуугаа тэдэндээ Дуулахын тулд би эвлэрье !
  46. ШОРОНГИЙН ДУУ Эль хуль - чимээгүйн дунд Ужиг хатуу шорон Эрлэг номун хааны орд мэт Улсын төв шорон Энэ зууны чимээг өргөст тороор хориглож Энд гагцхүү хар төмөр ноёрхоно Хана хэрмийн түгжээ төмөр харжигнанхан Хаалга үүд бүхэн нилдээ төмөр тас нясхийн Хатуу бат цоож цөм төмөр янхийж Халуун гарт хийсэн хүйтэн гавны төмөр шархийнэ Харуулын хутган жад төмөр хараалаар харааж Харгалзагчийн бууны замаг төмөр тушаалаар тушааж Хоригдол ачдаг тэрэгний төмөр чингэлэг цантаж Хоол ундны аяга төмөр инээдээр инээж Бос ! Суу ! гэсэн команд төмөр авиагаар цуурайлж Болохгүй ! Хортглоно ! гэсэн үгс төмөр амьсгалаар давтаж Бодит орчлонгоос ангид төрийн чанга шоронд Босоо хэвтээ цөм төмрийн эрхшээлд сөгдөнө Хүн энд хэлгүй . . . . . . болон хувирч Хүйтэн төмөр энд хэмжээгүй эрхээ эдлэнхэн
  47. Гагцхүү энд л дуулж болох – Гав гинжний эртний дууг дуулж байна. ТОД ХАРАА Нэрэлхэвч нэрийн номоор бага гэгчээр Нэрийг нь өгөхдөө ч эцэг эх нь Толгойдоо гэгээ багатайгаа нуталж Тодхараа гэж хүүгээ нэрлэсэн юм байх … Бүрэнхий хонгилд бууны нохой шиг өсөж Бүгчим өмхий агаараар нь хооллож суусаар Бүдэг хараатай болсон Тодхараа Бүрэн зэвсгээ агсаад намайг дуудав Өвлийн шөнийн уртыг хороож Өмхий шоронгийн хонгилд шүлгээ уншихыг Өмнө нь эсвэл мод шиг номхон зогсож Өглөө болтол нүдээ ч цавчихгүй байхыг Хорин минут шаардаад бүтэхгүйд нь уурлав Хонзон болгож түүний бүдүүлэг ааш нь дэндэв Хоригдол хүүхнүүдийн өмнө бүх хувцсыг нь тайчиж Хойш урагш нь алхуулан бүтэн цаг зугаацав Гуйх ёсгүй уучлалыг түүнээс би гуйж Гудайх ёсгүй толгойгоо түүнд би бөхийж Гучин гурван жил хуримтлуулсан соёл иргэншилээ Гутамшигтайгаар түүний өмнө тайлж хаяв Гагцхүү та нарын өмнө би Гаран гартлаа араатан болон хувирахаас Yнэн шударгын өмнө та нар шиг Yүрд араатан болж чадахгүй ээ. ДУРЛАЛ Дурлал гэдэг энэ орчуулгын хачин үг Дуулиан ид хадааж байх тавиад онд Амраг хайрын тавцанд би гарч Аминыхаа * Ромео - Жульетт * - г би тоголсон
  48. Өрөөлийг би хэцүүхэн хайрладаг байсан юм Өөрөө тэр хайрандаан шатчихдаг байсан юм Өр зүрхээн олон дахин бусдад Өшиглүүлж хариуд нь өшиглөж явсан юм Хорвоод хүн үүссэн цагаас эхлээд Хорьдугаар зууны намайг хүртэл Дурлал хайр гэдэг ийм л байсан юм санж Дуурайснаас биш нээсэн юм алга аа ! Гэхдээ хүн хуучрахаас дурлал хуучирдаггүй Гэнэн сэтгэл элэгдэхээс дур хүсэл хуучирдаггүй Агаар хоол зүүд нойр шиг давтан давтан Амтлан жаргаж болдог ид шидтэй эд юм Дурлал гэгчээр би гэр барьж ч үзлээ Дун цагаан ордон харш ч бүтээлээ Дутуу дулим овоохой босгож ч явлаа Дуусаад нурахаараа бүгд адилхан юм санж Янаг хайрын тавцанд би олон удаа Янз бүрийн комеди ч тоглолоо, трагеди ч тоглолоо Ялж байна гээд ялагдаж ч үзлээ Ялагдах тусмаа амттай юм билээ Одоо бодоход тэр тавцан дээр би Олсон нь бага алдсан нь их байна Яамай тэгэхдээ хүн алсангүй хүнд алуулсангүй Ял ч үгүй хувь нэмэр ч үгүй харин Янаг дурлалын тавцан дээр Яго болоогүй гавьяа бий НУТГИЙН ДУУ Дуулж чаддаггүй мөртлөө дуунд дуртай би Дуу дууны дундаас түүнд л дуртай гэж Дуулим хээр талын ардын сайхан дууг Дурланхан бахарханхан чагнанаа би Босоо чихтэй шаргын нь янцгаах дуу шингэсэн Боржигин хөгтэй хуурын нарийн хялгасан дээгүүр Бор харцагын дэвэлт шиг суналзанхан дэгдэх
  49. Боргил чийрэг гарын дөрвөн өндгөн доороос До мажор хэмээх цэвэр сайхан эгшигтэй Дорнын уужим нутгийн цээлхэн дуу уянгалахад Дов сондуул дунд нь тоглож өссөн миний Дотор болоод сэтгэл догдлолгүй яах вэ Дөрвөлжин чихтэй торхоо тэмээн нуруунд тэгнэж Дөмөн дөмөн алхаагаар тэртээх замыг туулж Амны усанд алхуулдаг нутгийн бор хүүхэн Айргийн сөнгийн дэргэд хоолой засан суухад Хулсан алаг лимбэний зургаан нүхэн дээгүүр Хурын усан дусал шиг үсрэн дэгдэх хуруунаас Хун цэнгийн дуу шиг яруухан эгшиг дуулдахад Хуурчин хүүгийн зүрх булиглалгүй яах юм бэ Дууны нь жигүүр дор залуу насыг амсаж Дурлал жаргал хоёртоо хөлчүүрэнхэн өссөн би Дуулим тэр нутагтай судас бүхнээрээ холбоотойгоос Дуулж чаддаггүй мөртөө дуунд би дурлаж явдаг юм. ЭХНЭР Сар шинийн өглөө айлын бүсгүй Шар дурдан бүсээ алдалж байгаад ороов Шанх тавьсан үсээ илбэж байгаад тольдов Шавхийсэн нуруугаа хотойж байгаад эргэв Дөрвөн босоо нугалаастай хүрэн торгон дээлийн Дөлөлзөхөөр нь үзэгдэх аржгар хурган дотор Хажуу талдаа товчтой шөвгөрдүүхэн хром Хазгайдуухан тавьсан хар минжин малгай Өндөрдүүхэн нуруунд нь зохино гэдэг нь ванлий Өчигдөрхөн энэ хүн ямаршуухан байлаа Өрх гэрийн ёроол дахь нэргүй нэгэн зарцаас Өнөөх харцуултай чацуухан иргэн болоод гарав Зочилж ирсэн айлдаа дуу шуутай угтуулж Зоог өрсөн ширээнээ суу суу гэж уриуллаа Ихэнх өдрийг дуусан эр хүнээс дутсангүй Инээж наргив гэнэ. Хундага өргөв гэнэ
подробнее nazarella.com.ua

biceps-ua.com

Был найден мной авторитетный блог про направление Купить интимные игрушки www.topobzor.info

×